Tekst: VRHL Content en Creatie, foto’s: Jos Maessen

Cindy Bosma (47) werkt als docent Engels in de bovenbouw op het Newmancollege in Breda. In haar mentorklas zit Thomas, een 6 vwo-leerling die in een moeilijke fase van zijn leven zit. Niemand kan tot hem doordringen, behalve Cindy. Zij besluit er alles aan te doen om hem zijn eigen veerkracht in te laten zien. Door haar volledige, niet aflatende aandacht en vergaande ondersteuning haalt hij zijn eindexamens. Hij kan een nieuwe, lichtere start maken.

“Laat ik vooraf even zeggen; hoe de begeleiding met Thomas is gegaan, is niet per se de standaard. Dit maak je niet, of misschien één keer in je carrière mee,” vertelt Cindy. Thomas deed vorig jaar 6 vwo en zat in haar mentorklas. Hij wilde niet meer naar school, leed aan een omgekeerd dag- en nachtritme en voelde zich vooral heel erg somber. “Het leek erop dat hij 6 vwo voor de tweede keer niet zou redden,” licht Cindy toe. “Zijn ouders zaten met hun handen in het haar. Hulp accepteerde hij niet – maar gelukkig wilde hij met mij praten. Dat was het allereerste stapje van een mooi en intensief begeleidingstraject.”

Onconventionele aanpak

“Hij is nooit getest, maar ik vermoed dat Thomas hoogbegaafd is. Hij is ontzettend intelligent, maar hij heeft weinig vertrouwen in zijn eigen capaciteiten. Ik zag hem zo hartverscheurend verdrietig – niemand vindt het leuk om zich zo ellendig te voelen – en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat hij geen diploma zou halen. Ik wist dat ik alles uit de kast moest trekken om dat te laten slagen en besloot het onconventioneel aan te pakken.” Ondanks dat Thomas het nauwelijks kon opbrengen, moest hij van Cindy elke dag om 15.00 uur naar school komen. “Dan zat hij een paar uurtjes bij mij in de klas, maakte huiswerk en ik liet hem toetsen maken ter voorbereiding op zijn examens. We hadden ook veel gesprekken en ik maakte de afspraak dat ik het leerplan bedacht en dat hij het uitvoerde. Dat leek in het begin goed te werken; hij kwam elke dag naar school en deed zijn best, maar er moest meer gebeuren anders zou hij dat examen nooit gaan redden.”

Gewichtheffen

“Het was nodig dat Thomas meer zou leren en meer toetsen zou maken, maar hoe kreeg ik dat voor elkaar bij iemand die zo somber was? Zijn passie is fitness en ik kwam op het idee dat hij samen met mijn man kon gaan trainen in onze sportruimte aan huis. Mijn man ging overstag; Thomas stond vroeger op, ging sporten – hief gewichten van 180 kg – en kwam dan naar school. Dat schema hebben we tot aan zijn examens volgehouden met de afspraak: ‘Ik zeg wat er moet gebeuren en jij moet het doen’. Hij haalde alle PTA-toetsen en toen brak zijn eindexamen aan. Thomas doet het liefst alleen de dingen waarvan hij zeker weet dat hij ze kan. Het eindexamen was een beproeving voor hem en dat vroeg weer om een andere aanpak.”

Euforie

“Na zijn eerste examen was hij bang dat hij zijn examen niet goed had gemaakt; hij zakte weer helemaal weg in zwaarmoedigheid. Het evenwicht was wankel. Ik vond het zenuwslopend, want het was maar de vraag of hij de volgende dag zou komen opdagen. Toen heb ik gezegd dat hij twee weken na schooltijd met mij mee naar huis moest fietsen. Daar kon hij sporten en studeren en mijn kinderen vrolijkten hem op tijdens het avondeten.” Vond ze dat haar ondersteuning te ver reikte? “Begrijp me niet verkeerd, Thomas hoort inmiddels bij ons gezin, maar ik hoef niet ieder jaar ‘een Thomas’. Ik kon zijn problemen niet loslaten en wilde hem zó graag helpen; bedacht elke keer weer een nieuw plan en ja, daar verlegde ik wel mijn grenzen bij. Maar altijd op een professionele manier en dat heeft altijd goed en passend gevoeld.”

Motivatie vinden

“In mijn ogen ben je als docent een tijdelijke passant in de ontwikkelingsreis van leerlingen. Wij mogen ze zo goed mogelijk ondersteunen. Het is belangrijk om met mildheid naar mensen in deze levensfase te kijken. Je hoort zo vaak: ‘Hij of zij is niet gemotiveerd’. Maar bedenk ook dat het voor een leerling vreselijk is om dat te voelen. Ik voer gesprekken met leerlingen over wat ze nodig hebben om weer gemotiveerd te raken, ze kunnen in mijn lokaal komen werken en ik kan helpen bij het maken van een planning. Ik haal veel voldoening uit het contact met deze doelgroep. Thomas was extreem ongemotiveerd, hij kon niets meer uit zichzelf halen, had problemen en worstelde met somberheid. Hij raakte me en ik had een klik met hem. Ik kon en wilde op dat moment een grotere rol spelen om hem te helpen. Toch zal ik niet snel meer iemand aan mijn eettafel uitnodigen,” grapt Cindy. “Toen hij slaagde was de euforie enorm. Het betekende alles,” zegt ze. “Ik vind het nog steeds bijzonder dit meegemaakt te hebben. Het besef dat hoe diep een leerling ook zit, je door samen te werken en oprechte energie in iemand te stoppen iemand naar een volgende stap in zijn leven kan brengen. Dáár ging het mij om. Zijn problemen verdwenen niet, maar hij heeft nu wel een startkwalificatie. Thomas en ik zijn nog steeds heel goed bevriend en ik kijk met vertrouwen uit naar alles wat hij in de toekomst gaat doen.”

De terugblik van oud-leerling Thomas

“Het was heel bijzonder om te ervaren dat iemand zo veel voor je doet, dat had ik niet eerder meegemaakt. Cindy heeft haar kop voor mij uitgestoken in een periode dat ik het niet meer zag zitten. Eigenlijk wilde ik alles opgeven, ook school. Tijdens gesprekken merkte ik dat zij me begreep, ik voelde me geaccepteerd en kon op een open manier met haar praten. Dat was echt een lichtpuntje en zorgde voor een kantelpunt; zij was de enige van wie ik hulp wilde accepteren. Dat ging in kleine stapjes – eerst werkte ik twee uurtjes per dag in haar klas. Thuis ging het niet goed, ik kon er niet leren en ze bood aan bij haar thuis te leren en daar te sporten met haar man. Die structuur heeft enorm geholpen. Ik vond het heel fijn dat zij de lead nam, dat gaf ruimte in mijn hoofd. Het was een goed momentje toen ik mijn eindexamen haalde. Dat hebben we bij haar thuis met een BBQ gevierd. Ze heeft drie kinderen die mij inmiddels hun ‘stiefbroer’ noemen en aan de middelste geef ik wiskunde – bijles. Deze ervaring – in het laatste schooljaar – heeft me een opener mens gemaakt. Door Cindy heb ik mij als mens ontwikkeld en kan ik gemakkelijker over mijn gevoelens praten, dat is zo belangrijk. Dat neem ik mee in mijn verdere leven. Cindy is een goede vriendin geworden, ik weet zeker nog heel veel jaren!”

Vergelijkbare berichten